ซาหวัดดีค่ะ วันนี้เพิ่งกลับจากโรงพยาบาลค่ะ

ปีโป้เป็นไข้เลือดออกค่ะ โดนเจาะเลือดทุกวันเลย

ทรมานมากมาย เหงาด้วยเจ้าค่ะ

วันๆเจอแต่พยาบาลกะคนป่วย ม่าค่อยได้ลั้นลาเลยอ่ะ

แต่วันนี้ได้กลับบ้านแล้ว ลั้นลาที่ซู๊ดเลยค่ะ

แต่กลับมานั่งๆคิดๆเรื่องชีวิตตัวเอง

ทำไมพอมีเรื่องเข้ามา มันก้อเข้ามามากมาย

ไม่มีใครซักคนที่อยู่ข้างๆเราคอยเป็นกำลังใจให้เรา

เพื่อนที่เรารักมากที่สุดไว้ใจมากที่สุด

ทำไมตอนนี้เรากลับไม่กล้าพูดคุยอะไรด้วย

ทั้งๆที่สิ่งที่เค้าทำก้อไม่ได้ผิด แต่ทำไมเรารู้สึกเหมือนกับโดนหักหลังล่ะ

ทำไมมันถึงได้รุสึกแย่แบบนี้นะ

ความรู้สึกแบบนี้มันคืออารัยอ่ะ ไม่ไว้ใจ ไม่เชื่อใจ ?????

ความรู้สึกเก่าๆที่เคยพยายามหนีและคิดว่ามันคือฝันร้ายมันกำลังกลับมาอีกครั้ง

กลับมาโดยที่เราไม่สามารถหันหน้าไปหาใครได้อีกเลย

อยากร้องไห้ก้อต้องร้องคนเดียว

ไม่มีอีกแล้วคนที่จะคอยกอด คอยปลอบ

เวลาฝนตก ฟ้าร้อง

ไม่มีอีกแล้วอ้อมกอดที่คอยให้ซุกตัวจนกว่าฝนจะซา

ทำไม ความเหงามันหน้ากลัวจัง!!!!!

เป็นอีกคืนที่เหงาจับใจ เป็นอีกคืนที่ใจว่างเปล่า
ไม่มีเงาเธอแล้ว
ผ้าที่เคยห่ม หมอนที่เคยหนุน ของที่เคยคุ้นตา
ก็ไม่เหมือนเก่า เพราะมีคำว่าเหงา
เข้ามานอนแทนที่เธอ และมันไม่คุ้นที่เธอหายไป
ไม่มีอีกแล้ว...ไม่มี ไม่มีเธออีกแล้ว..ข้างกาย
ไม่มีใครให้บอกรัก ให้ฉันพักใจ
ต้องกอดความเดียวดายไปทุกคืน
มันไม่มีอีกแล้ว...วันนั้น ไม่ว่าจะหลับฝันหรือตื่น
ร้องไห้คนเดียวกับแสงดาว อยู่ทุกคืน
เพราะห้ามใจตัวเองไม่ได้เลย ให้เลิกรักเธอ
เป็นอีกคืนที่หนาวกว่าเคย
เป็นอีกคืนที่นอนไม่หลับ ติดอยู่กับความหลัง
ผ้าที่เคยห่ม หมอนที่เคยหนุน ของที่เคยคุ้นตา
ก็ไม่เหมือนเก่า เพราะมีคำว่าเหงา
เข้ามานอนแทนที่เธอ และมันไม่คุ้นที่เธอหายไป
ไม่มีอีกแล้ว...ไม่มี ไม่มีเธออีกแล้ว..ข้างกาย
ไม่มีใครให้บอกรัก ให้ฉันพักใจ
ต้องกอดความเดียวดายไปทุกคืน
มันไม่มีอีกแล้ว...วันนั้น ไม่ว่าจะหลับฝันหรือตื่น
ร้องไห้คนเดียวกับแสงดาว อยู่ทุกคืน
เพราะห้ามใจตัวเองไม่ได้เลย ให้เลิกรักเธอ
ไม่มีอีกแล้ว...ไม่มี ไม่มีเธออีกแล้ว..ข้างกาย
ไม่มีใครให้บอกรัก ให้ฉันพักใจ
ต้องกอดความเดียวดายไปทุกคืน
มันไม่มีอีกแล้ว...วันนั้น ไม่ว่าจะหลับฝันหรือตื่น
ร้องไห้คนเดียวกับแสงดาว อยู่ทุกคืน
เพราะห้ามใจตัวเองไม่ได้เลย

" ให้เลิกรักเธอ "