ใครที่ผูกนาฬิกาบ่อยๆ จนติด

คงจะรู้สึกได้ในวันที่นาฬิกาหายไปจากข้อมือ

ฉันเองก็เป็นคนที่ผูกนาฬิกามาตลอด

หากวันไหนลืมจะรู้สึกว่าบางอย่างมันหายไป

มันว่างๆ และขัดเขินทุกครั้งที่ยกข้อมือที่ว่างเปล่าขึ้นมาดู


เมื่อราวสองปีก่อนที่นาฬิกาเรือนโปรดของฉันพัง

ด้วยความไม่มีสติเอาข้อมือไปทุบผนังห้องน้ำเล่นๆ โชคร้ายที่มือไม่เป็นอะไร

นาฬิกาต่างหากที่พินาศ...ฉันถอดมันออกวางไว้ไม่ยอมเอาไปซ่อม

ด้วยว่ารู้สึกถึงภาพเก่าและวันเวลาที่เก็บอยู่ในนั้น ฉันคิดโง่ๆ

ว่าภาพเหล่านั้นจะตายไปพร้อมนาฬิกา


ฉันเลิกผูกนาฬิกาและพบว่าตัวเองมีอาการยกข้อมือเก้อเก้ออยู่เป็นเวลานานพอดู

ความเคยชินเกิดขึ้น...เมื่อเราทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นประจำในระยะเวลานานพอควร

และยังคงความเคยชินอยู่....เมื่อสิ่งหนึ่งสิ่งนั้นหายไปในระยะแรกๆ

จนเวลาผ่านไปนาน ..

ฉันจึงเริ่มชินกับการแอบมองเข็มนาฬิกาบนข้อมือคนอื่น .................

เวลาผ่านไป.........พร้อมกับบาดแผลที่เริ่มเลือนหาย ฉันตัดสินใจซ่อมนาฬิกา

นาฬิกาเรือนโปรดเรือนนั้นก็กลับมาอยู่บนข้อมือฉันได้เกือบอาทิตย์กว่าแล้ว

เมื่อมันกลับมาวันแรกๆ ฉันรู้สึกไม่คุ้น จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่คุ้น

ฉันยังแอบมองนาฬิกาบนข้อมือคนอื่นอยู่เหมือนเดิม .........

ฉันรู้สึกเขินแกมขำทุกครั้งที่แอบมองข้อมือคนอื่น

ทั้งๆที่มีนาฬิกาอยู่บนข้อมือของตัวเอง

ฉันนึกถึงใครบางคนที่มักจะปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มเสมอๆ

ในบางช่วงที่เขาหายหน้าหายเสียงไป ฉันรู้สึกขาดๆ แต่ก็เพียงชั่วเวลาสั้นๆ

ในบางครั้งฉันพอใจที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ ในวันที่ไม่แข็งแรง

แต่ในบางครั้งฉันกลับรู้สึกพอใจ

กับการได้เดินคนเดียวเดี่ยวเดี่ยวในวันว่าง.....

หรือเป็นความผูกพัน

หรือเป็นเพียงความเคยชิน

หัวใจฉันยังตอบคำถามได้ไม่กระจ่างชัดนัก

คนเราจะรู้ค่าก็ต่อเมื่อเราสูญเสียสิ่งนั้นไป

ฉันมักได้ยินใครๆพูด แต่ฉันกลับคิดว่าหากฉันยังมองไม่เห็น

ฉันน่าจะยอมเสียไปดีกว่าเพื่อให้ซึ้งถึงคุณค่านั้น

ฉันไม่อยากเอาเปรียบเขา

หากจะรั้งเขาไว้ด้วยความคุ้นเคยที่ไม่ใช่ความผูกพัน

ฉันไม่อยากโกหกตัวเอง หากจะรั้งเขาไว้ด้วยความไม่แน่ชัด

ฉันมีคำถามที่ยังขบไม่แตกกับคำว่า.......

" ผูกพัน หรือว่าจะเป็นแค่คุ้นเคย "

บางทีมันอาจจะเป็นการดี

หากฉันจะอยู่ห่างๆหรือตัดขาดเพื่อให้รู้จักหัวใจของตัวเองมากขึ้น

** กับใครบางคนที่ขาดหายไปจากชีวิต อาจเป็นเหมือนนาฬิกาที่ขาดสาย

อาจรู้สึกแปลบๆ และมองหากับการหายไปในช่วงแรก แต่ไม่นาน.คงจะชิน **

....วันนี้คุณรู้ใจของตัวคุณเองแล้วหรือยัง ???

ดูแลจิตใจของคนที่คุณรักและคนที่รักคุณด้วยนะ ..

แอบรักเค้าข้างเดียว โดยที่เขาไม่เคยสนใจ

และไม่เคยให้ความรักตอบ ก็ว่าเป็นเรื่องที่เจ็บปวดแล้ว

แต่การที่คนสองคนเคยรักกันอยู่ดีๆ

แล้วคนหนึ่งก็หมดใจไม่รัก ทิ้งให้อีกคนยังรักต่อไป

แม้ตอนสรุป จะกลายเป็น รักข้างเดียว เหมือนกัน

แต่กลับเจ็บปวดยิ่งกว่า

เพราะการแอบรักข้างเดียวแบบแรกนั้น

ถึงสุดท้ายแล้วจะผิดหวัง คือ เขาไม่รักตอบ

แต่ยังไงก็ยังไม่เคยมีความทรงจำเกี่ยวกับช่วงเวลาที่รักกัน

แต่การที่คนสองคนเคยรักกัน

แล้ววันหนึ่งอีกคนเปลี่ยนไปไม่รัก

โดยปล่อยให้อีกคนหนึ่งรักต่อไปข้างเดียว

แบบนี้แหละที่ทำให้ทุกอย่างดูยากสำหรับคนที่ยังมีใจอยู่

เพราะช่วงเวลาที่เคยจูงมือ เคยสบตาหวานนั้น

ได้กลายมาเป็นความทรงจำที่คิดถึงเมื่อไหร่ หัวใจก็ร้าว

แต่ถามว่า คนที่ยังไม่หมดใจ

ควรจะดึงรั้งคนที่หมดใจแล้ว เอาไว้ไหม

เมื่อเขาเดินมาขอเลิก เราจะบอกว่า

" ฉันไม่ยอมเลิกกับเธอ " ได้หรือเปล่า

ความรักเป็นเรื่องที่บังคับหัวใจกันไม่ได้

ถ้าเราไม่ให้เขาเดินจากไป ถึงแม้เขายังยอมยืนอยู่ข้างเรา

แต่ก็เป็นการเคียงข้างแค่ร่างกาย ไม่ใช่ความรู้สึก

เป็นการยืนอยู่ด้วย เพราถูกบังคับ ไม่ใช่ความเต็มใจ

แล้วเรา...จะมีความสุขไหม?

ถ้าเขายังจับมือเราอยู่ แต่หัวใจเขาเต้นเป็นชื่อคนอื่น

แล้วเรา...จะรับได้ไหม?

ก็รู้ว่าเจ็บปวด กับการเป็นคนที่หมดใจทีหลัง

และพอเข้าใจ ว่าตอนที่เขาเดินมาขอเลิก

การจะให้ตอบว่า " ตกลง เราเลิกกัน " อย่างง่ายๆนั้น

เป็นสิ่งที่ไม่ง่ายเลย

ไม่ว่าใครก็คงไม่อยากสูญเสียคนที่ตัวเองรัก

แต่ใช่หรือเปล่า? ว่าบางครั้งเราก็ต้องยอมสูญเสียคนที่ไม่รักเรา

ซึ่งก็เป็นคนเดียวกับคนที่เรารักนั่นเอง

ยอมสูญเสีย เพื่อให้เขาได้เดินจากไปอย่างที่ใจเขาต้องการ

แม้วันที่เขาจากไป เราจะต้องเสียใจอยู่คนเดียว

แต่เชื่อเถอะว่า แล้ววันหนึ่ง เราจะตัดใจจากเขาได้เอง

คงไม่มีใครหรอกที่จะรักข้างเดียวได้ตลอด

เพราะนอกจากจะเหนื่อยแล้ว มันยังไม่เกิดเสียงใดๆ

เคยมีคนบอกว่า...

ตราบที่ดวงดาวไม่ได้มีเพียงดวงเดียวบนท้องฟ้า

ในชีวิตของคนเรานั้น ก็ไม่ได้มีความรักได้เพียงครั้งเดียว

ดังนั้น จงยอมผิดหวัง เพื่อจะสร้างความหวังครั้งใหม่

ยอมปล่อยมือคนที่หมดใจจากเรา เพื่อหัวใจเราจะได้มีอิสระ

ในการก้าวเดินไปพบกับใครคนใหม่

คนที่พร้อมจะมีความรักให้เราอย่างไม่มีวันหมดอายุ

สำหรับ"นาย" คนที่เรารักและไม่เคยรักเรา

ความรักของพวกเรานั้นจริงๆแล้วมันก้อคือความหลอกลวงเหมือนกันใช่มั้ย เราสร้างภาพลวงตาขึ้นมา ส่วนนาย ก้อสร้างความรักลวงตาขึ้นมาเช่นกัน เราไม่มีสิทธิร้องขอ ไม่มีสิทธิทวงถาม ที่นายเคยบอกไว้

"รักเราเพราะเราเป็นเรา ไม่ใช่เพราะรูปลักษณ์ภายนอก "

มันก้อโกหกเหมือนกันนั่นแหละ ความรักที่นายเคยบอกว่ามันเป็นของจริง วันนี้ทั้งเราและนายต่างก้อรู้แล้วล่ะว่ามันก้อเป็นสิ่งจอมปลอมเหมือนกัน นายไม่เคยรักเราที่ตัวตนของเราจริงๆ ความรักของนายมีไว้ให้กับภาพที่นายและเราต่างก้อสร้างขึ้นต่างหาก

ความรักของเราจบลงแบบนี้ดีแล้วใช่มั้ย? ช่วยตอบเราด้วยนะ

ซาหวัดดีค่ะ วันนี้เพิ่งกลับจากโรงพยาบาลค่ะ

ปีโป้เป็นไข้เลือดออกค่ะ โดนเจาะเลือดทุกวันเลย

ทรมานมากมาย เหงาด้วยเจ้าค่ะ

วันๆเจอแต่พยาบาลกะคนป่วย ม่าค่อยได้ลั้นลาเลยอ่ะ

แต่วันนี้ได้กลับบ้านแล้ว ลั้นลาที่ซู๊ดเลยค่ะ

แต่กลับมานั่งๆคิดๆเรื่องชีวิตตัวเอง

ทำไมพอมีเรื่องเข้ามา มันก้อเข้ามามากมาย

ไม่มีใครซักคนที่อยู่ข้างๆเราคอยเป็นกำลังใจให้เรา

เพื่อนที่เรารักมากที่สุดไว้ใจมากที่สุด

ทำไมตอนนี้เรากลับไม่กล้าพูดคุยอะไรด้วย

ทั้งๆที่สิ่งที่เค้าทำก้อไม่ได้ผิด แต่ทำไมเรารู้สึกเหมือนกับโดนหักหลังล่ะ

ทำไมมันถึงได้รุสึกแย่แบบนี้นะ

ความรู้สึกแบบนี้มันคืออารัยอ่ะ ไม่ไว้ใจ ไม่เชื่อใจ ?????

ความรู้สึกเก่าๆที่เคยพยายามหนีและคิดว่ามันคือฝันร้ายมันกำลังกลับมาอีกครั้ง

กลับมาโดยที่เราไม่สามารถหันหน้าไปหาใครได้อีกเลย

อยากร้องไห้ก้อต้องร้องคนเดียว

ไม่มีอีกแล้วคนที่จะคอยกอด คอยปลอบ

เวลาฝนตก ฟ้าร้อง

ไม่มีอีกแล้วอ้อมกอดที่คอยให้ซุกตัวจนกว่าฝนจะซา

ทำไม ความเหงามันหน้ากลัวจัง!!!!!

เป็นอีกคืนที่เหงาจับใจ เป็นอีกคืนที่ใจว่างเปล่า
ไม่มีเงาเธอแล้ว
ผ้าที่เคยห่ม หมอนที่เคยหนุน ของที่เคยคุ้นตา
ก็ไม่เหมือนเก่า เพราะมีคำว่าเหงา
เข้ามานอนแทนที่เธอ และมันไม่คุ้นที่เธอหายไป
ไม่มีอีกแล้ว...ไม่มี ไม่มีเธออีกแล้ว..ข้างกาย
ไม่มีใครให้บอกรัก ให้ฉันพักใจ
ต้องกอดความเดียวดายไปทุกคืน
มันไม่มีอีกแล้ว...วันนั้น ไม่ว่าจะหลับฝันหรือตื่น
ร้องไห้คนเดียวกับแสงดาว อยู่ทุกคืน
เพราะห้ามใจตัวเองไม่ได้เลย ให้เลิกรักเธอ
เป็นอีกคืนที่หนาวกว่าเคย
เป็นอีกคืนที่นอนไม่หลับ ติดอยู่กับความหลัง
ผ้าที่เคยห่ม หมอนที่เคยหนุน ของที่เคยคุ้นตา
ก็ไม่เหมือนเก่า เพราะมีคำว่าเหงา
เข้ามานอนแทนที่เธอ และมันไม่คุ้นที่เธอหายไป
ไม่มีอีกแล้ว...ไม่มี ไม่มีเธออีกแล้ว..ข้างกาย
ไม่มีใครให้บอกรัก ให้ฉันพักใจ
ต้องกอดความเดียวดายไปทุกคืน
มันไม่มีอีกแล้ว...วันนั้น ไม่ว่าจะหลับฝันหรือตื่น
ร้องไห้คนเดียวกับแสงดาว อยู่ทุกคืน
เพราะห้ามใจตัวเองไม่ได้เลย ให้เลิกรักเธอ
ไม่มีอีกแล้ว...ไม่มี ไม่มีเธออีกแล้ว..ข้างกาย
ไม่มีใครให้บอกรัก ให้ฉันพักใจ
ต้องกอดความเดียวดายไปทุกคืน
มันไม่มีอีกแล้ว...วันนั้น ไม่ว่าจะหลับฝันหรือตื่น
ร้องไห้คนเดียวกับแสงดาว อยู่ทุกคืน
เพราะห้ามใจตัวเองไม่ได้เลย

" ให้เลิกรักเธอ "